Tag Archives: Eskubideak

#m29greba, hamaika arrazoi, #m29-an pilatuak

Hamaika arrazoi izan ditut, izan ditugu, greba egiteko. Eta beharbada, gaurkoan #m29greba traolarekin sare sozialetan irakurritako hau izan da esanguratsuena: greba ez da aukera pertsonal bat, aukera eta betebehar sozial bat da. Konpromisoa oinarri duen hautu soziala.

Eta zergatik egin dudan greba? Besteak beste, eta egun luze honen ondoren labur-labur adierazteko:

  1. Lan erreforma hau langileriaren aurkako eraso garbi eta bortitza delako. Gure aurkakoa, langileon aurkakoa, guztion aurkakoa.
  2. Bankuek, hau da, pertsona jakin batzuek, sortutako krisia jendartea ordaintzen ari delako, aberatsa aberatsago eginez eta errudunak heroi bilakatuz.
  3. Greba artefaktu soziala delako, langile kolektiboak protestarako duen tresna indartsuenetako bat.
  4. Ordua delako jendarteak botereari aurre egiteko, ados ez gaudela esateko.
  5. Erreforma hau azken urteotan gure eskubideek izandako murriztapenetan beste pausu bat delako; ez da lehena, eta zoritxarrez ez da azkena izango ere.
  6. Alternatibak posible direlako, eta alternatiba horiek lantzeko langileok kalean ere erakutsi behar dugulako gure indarra.
  7. Ezinbestekoa delako botere ekonomiko, sozial eta politikoei hemen gaudela esatea. Benetako botere soziala guk dugula erakusteko.

Sarri esaten da, nik ere hala uste izan dut une batzuetan, grebak ez duela ezertarako ere balio. Egun bakarreko ekintza gisa planteatzen bada behintzat. Baina kuriosoa da, ezertarako balio ez badu, zergatik jartzen dituzten halako oztopoak zenbait enpresarik langileek greba egin dezaten (Carrefour, Decathlon…)?

Itzela izan da gaurkoa. Kaleak gorritzen ikusi ditugu. Hau da bidea, lagunok, kolektibotasuna eta elkartasuna kalera ateratzea da bidea. Eraldaketarako lana, baina, egunez egun egin behar da.

Betebehar sozial eta pertsonaletik abiatuta, aurrera lagunok!

Besarkada indartsu bat, egun gogor baina eder honetan! Eta, ahaztu gabe, #animoXuban. Eta agur bat greba egin ahal izan ez duzuenoi, eta langabetuei, eta lan baldintza duinak ez dituzuen guztioi.

Kooperatibak alternatiba eta erresistentzia gisa

Beldurgarria, nolabait esatearren. Beldurgarria da inolako lotsarik gabe inposatu dizkiguten enpleguaren gaineko neurriak ezagutzea. Gero eta gehiago entzun beroiei buruz, gero eta ikara handiagoa sartzen zait gorputzean. Eta Greziako iraultza datorkit burura, eta Euskal Herrian zein Espainian dagoen erreakzio falta. Beharbada bat-batean lehertuko da guztia, eta Greziako erresistentziaren biolentzia iritsiko da kalera. Baina ez gaitezen itsutu, biolentzia praktikatzen da, merkatu finantzario eta botere ekonomikotatik. Boterearen biolentzia eta krudelkeria da greziarren egoera gero eta okerragoa egingo duena, Frantzian hainbat suizidio eragin dituena, aberatsak aberatsago eta pobreak pobreago egingo dituena. Nolabait, kapitalismoaren krudeltasuna 1. mundura iritsi zaigu. “Guk” egindakoa “guri” iritsi zaigu, bueltan. Sikiera, lapurtu diegun herrialdeen mendekua balitz…
Egoera kezkagarri honetan, eta lan erreforma gogorrak ezagutzen ari garen honetan, kooperatiben rola etorri zait burura. Kooperatibak, izaera juridiko hutsetik harago, erresistentziarako eta langilegoaren eskubideak errespetatzeko tresna direla iruditzen zait.
Kooperatibek badituzte tresna propioak, autogestioan eta boterearekiko independentzian oinarrituta barneko erabakiak har ditzaketenak. Bazkide guztien artean erabakitzen dituzte aurrerakinen (ordainsarien) ingurukoak, interesak kobratu ala ez, ordu gehiago edo gutxiago lan egin… Independentzia badute, badituzte tresnak, bere langilegoaren eskubideak errespeta daitezen. Eta kontzientzia hori indartu beharko litzateke. Kooperatibako kideak, eraldaketa sozialerako tresna den heinean, kontziente izan beharko lirateke zein garrantzitsua den bere rola egungo egoeran. Beren bokazio sozialarengatik, langilegoaren eskubideak hobe ditzakete, ebentualen kaleratzeak halako “merke” ez egin (gobernuak agindu bezain merke), irabazien 9 hilabeteko jaitsieraren aurrean sistematikoki langileak ez kaleratu…
Benetako tresna eraginkorrak izan daitezke. Zer behar da hori errealitate bihurtzeko? Nire ustez honakoak dira gakoetako batzuk:

  • Formazio kooperatiboa. Kooperatibako bazkideak (zein ebentualak) kontziente izan behar dira kooperatibak ez direla helburu ekonomiko hutsak dituzten erakundeak. Duten zeresan soziala izan behar dute kontuan, eta kooperatibek dituzten tresnak ondo ezagutu, benetako alternatiba izateko baliagarri izan ditezen.
  • Ezagutza zabaldu. Egoera sozioekonomikoaren inguruko informazioa/formazioa izatea, kultura soziala sustatzea, jendartearen egoera eta beharrez kontziente izateko, eta beren rola argiago ikusteko.
  • Independentzia. Botere ekonomikoekiko izan beharreko independentzia buruan izan behar dute. Merkatuen neurri antisozialei men ez egin, eta ahal duten neurrian alternatiba erreal gisa lan egin. Helburu sozialak, utopia kolektiboa, aintzat hartuta.

Horiek, besteak beste. Ez da erraza begiak zabaltzea, eta kide bakoitzak duen erantzukizun gehigarriaz kontziente izatea. Pisu handia suposa dezake kooperatibako kidearentzat. Aldiz, mugimendu kooperatiboa hedatzen badugu, eta jendartearen artean erakunde sozioekonomiko hauen garrantzia zabaltzen bada, kooperatiben sare bat osatu dezakegu, eta guztien artean alternatibak eraiki, gutxi batzuen esku utzi gabe. Irla kooperatiboen sare kooperatiboak. Elkarlanean eta elkartasunean oinarritutakoak.

#kolosala -k Bilbo txiki utzi zueneko hura

Manifestazio ororen ondorengoak ezagunak dituzue. Egunkariak erosi (Euskaldunon Egunkaria eta Egin garai batean), eta argazkietan eta hitzetan gure esperantzak eta ilusioak islatuta ikusi. Baina azken aldian informazio uholdea probestu, eta hamaika komunikabidetan murgiltzen gara, interneteko argazkiak, estekak, artikuluak, bideoak… ikustera. Eta, atzoko kasuan bezala, txundituta eta irribarrez gelditzen gara sarri. Halakoa izan baitzen atzokoa, txundigarria eta pozgarria.

Gaurkoan, eta atzokoa egun historikoa izan zela buruan izanik, blogean irakurritako esteken bilduma egin nahi izan dut, irribarrez eta indarrez faltan gabiltzanean mezua zabaldu eta 110000 arrazoi izan ditzagun aurrera egiteko.

Hona hementxe bildumatxoa, iturri gutxi batzuekin. Zuek ere gehi ditzakezue, nahi izanez gero, topatutako altxorrak. Zuzeu-n ere ikusi dut bilduma bat, hemen.

Argazki/bideoak:

Artikuluak:

Azalak:

Otras experiencias comunitarias

Al crear este blog decidí que tenía que escribir los posts en euskera, por pura coherencia. Y sigo pensando que debo seguir haciéndolo. Aun y todo, y considerando todo lo aprendido en estas últimas semanas, tal vez merezca escribir algunas pocas líneas en castellano. Aunque, de algún modo, me resulte un poco extraño.
Uno de los aspectos más enriquecedores de trabajar en la universidad está siendo el conocer y compartir experiencias que antes desconocía. Las últimas semanas han sido intensas en este aspecto. Tal y como ocurrió el año pasado, la visita de nuestros alumnos y alumnas del Master en Gestión de Empresas Cooperativas que impartimos junto con la Universidad Iberoamericana de Puebla ha sido realmente enriquecedora.
Podría hablar de varias experiencias comunitarias que he podido conocer, pero eso requeriría escribir casi un libro entero… Por eso, quisiera centrarme en lo que, personal y profesionalmente, me han aportado estas últimas semanas.
Desde hace ya un tiempo las incoherencias de la experiencia cooperativa de Arrasate me inquietan, tal y como he plasmado más de una vez en este blog. No estoy hablando solo del movimiento cooperativo y las estrategias de las cooperativas de mi entorno. Me vienen a la mente tanto el compromiso social de las personas como el individualismo hoy imperante. Aunque, por supuesto, existen varios movimientos sociales con mucho potencial y personas especialmente involucradas en la sociedad, sea cual sea su ámbito de trabajo. Personas que, tal y como ocurría en los primeros años del cooperativismo, están concienciadas de las necesidades que tiene la sociedad.
Sin embargo, y aun siendo consciente de que tenemos varios retos en nuestro entorno, conocer experiencias con indígenas, mujeres, discapacitados, etc., de México, que ven con admiración lo conseguido en Arrasate, me ha hecho pensar. Partimos de realidades muy diferentes, y la nuestra es para muchos de los que nos visitan casi un sueño. A mí, personalmente, me ha impactado la fuerza que transmiten todas esas personas, que luchan por conseguir unas condiciones de vida dignas para las comunidades para las que trabajan. Nosotros y nosotras, de algún modo, ya lo conseguimos. Aunque tengo la impresión de que la situación en la que nos encontramos actualmente (una crisis multidimensional, tal y como la define Joseba Azkarraga), hace peligrar muchos de los derechos adquiridos durante estos largos años.
Es precisamente la fuerza que transmiten para cambiar el mundo la que me ha empujado a escribir este post. Fuerza que parte del corazón, pero tiene la mente como herramienta básica de transformación. Y me cuestiono si hoy en día, en nuestro entorno, partimos desde el corazón, o básicamente nos hemos rendido a la lógica racional.
Todo lo experimentado estas semanas me ha hecho dudar del impacto que puedan tener nuestras acciones, en una sociedad que busca conseguir mucho más que unas condiciones de vida dignas (comparadas con comunidades mucho más desfavorecidas). Y ello me ha hecho cuestionar hasta qué punto podemos transformar nuestra sociedad, y si no sería más lógico, o útil, colaborar con comunidades más necesitadas. Y escribir esa última línea me resulta un poco conflictivo. Pero es parte de la reflexión a la que me han empujado.
Por ahora, me quedaré con uno de los mensajes que recibí el último día. No importa en lo que trabajemos en nuestro día a día, sea donde sea. Lo importante es que lo hagamos desde el corazón. Palabras que, en una sociedad como la nuestra, pueden resultar un poco… um… extrañas. Porque, según parece, somos un poco fríos y frías. ;-)

Kukutza: lo que pasó y lo que nos intentaron ocultar

Este post lo escribo en castellano, porque lo importante, en este caso, es que todos/as conozcamos cuál fue la situación vivida en Bilbo hace unas semanas.